Vroeger (toen alles beter was) was privacy niet zo belangrijk. Adam en Eva leefden naakt en indianenstammen woonden in grote getale bij elkaar op het kamp. Maar tijden veranderen. En terwijl ik nu van de eerste warmere zonnestralen geniet in mijn beschutte achtertuin onder het genot van een Baileys, wil ik dat toch met jullie delen. Ik zit dan weliswaar in mijn eigen tuin, waar niemand mij ziet en niemand kan weten wat ik doe. Tenminste, als ik niet net op Facebook en Twitter een foto zou hebben geplaatst van mijn glaasje Baileys, tegen de achtergrond van mijn laptop. In dit tijdperk geldt delen = weten. En ik moet zeggen, zelf heb ik daar helemaal geen problemen mee. Ik wil de wereld laten weten waar ik ben, wat ik doe en wat mijn gedachten bezig houdt. Handig dat dat kan, nu sociale media steeds belangrijker worden om jezelf op de kaart te zetten.
Maar ook hier kun je te ver in gaan. Foto's op het internet zetten van avonden dat je iets te diep in het glaasje had gekeken of melden naar welk adres je bent verhuisd zijn nou niet de meest snuggere acties, die erg nadelig kunnen uitpakken in de toekomst. Echter ben niet alleen jijzelf afhankelijk van wat er op het internet wordt geplaatst over jou. Zo zetten sportverenigingen vaak zonder na te denken naam, privé telefoonnummers en zelfs adressen op hun website. Hetzelfde geldt voor het plaatsen van een familiefoto of een foto met vrienden op je persoonlijke online profiel. Hiermee bepaal je namelijk ook deels het publieke domein van degenen die op jouw foto staan. Privacy is een belangrijke issue en daar blijken steeds meer mensen zich bewust van te worden. Je kunt je zelfs afvragen in hoeverre er eigenlijk sprake is van privacy bij het gebruik van online media.
Neem nou eens heel simpel surfen op het web. Ik ben dol op winkelen en word tijdens mijn pogingen tot studeren (helaas) vaak verleid tot het bezoeken van webwinkels. Heerlijk tussendoor even zoeken of www.asos.com nog nieuwe leuke jurkjes voor de zomer heeft of misschien die schoenen die ik in Nederland maar niet kan vinden. Ongemerkt wordt mijn surfgedrag opgeslagen, zodat adverteerders dit later kunnen gebruiken om persoonlijke aanbiedingen voor mij op een rij te zetten, zodra ik weer op internet zit. Hoe vaak zie je wel niet van die banners aan de zijkant van je internetpagina met schoenen die lijken op de schoenen die ik toevallig die middag nog heb bekeken op het internet? Zo word ik toch weer verleid om online te winkelen en uiteindelijk zelfs dat paar schoenen te bestellen. Eerlijk gezegd geef ik er geen klap om. Sterker nog: eigenlijk vind ik het best handig. Wat is er nou makkelijker dan dat de computer voor mij het perfecte paar schoenen vindt die ik anders misschien niet had gevonden? Dat ze daar dan de data van mijn vorige internetbezoeken gebruiken, vind ik geen probleem. Mocht ik niet de behoefte hebben om te internetshoppen, dan negeer ik die advertenties toch gewoon?
Helaas is niet iedereen zo makkelijk als ik, al ben ik af en toe misschien zelfs wat naïef. Hoe zit het met de privacy omtrent die surfdata? Wat gebeurt er als er maatregelen zijn om deze privacy te waarborgen?
Dan worden de advertenties minder effectief. Dat concluderen Goldgarb en Tucker na hun onderzoek (in Management Science). De privacy regulering in de Europese Unie, die adverteerders beperkt data van web gebruikers te verzamelen om daar hun advertentie campagnes op af te stemmen, is op basis van meer dan 3 miljoen enquêtes vergeleken met niet- Europese landen, waar deze beperkende maatregelen niet gelden. Het onderzoek laat zien dat in Europa de banner advertenties gemiddeld 65% minder effectief waren in termen van veranderende verklaarde koopintentie. Dit gold niet voor de niet-Europese landen. Vooral advertenties op 'algemene interesse websites' zoals nieuwssites werden getroffen door deze maatregelen en ondervonden dus de grootste afname in effectiviteit. Advertenties zonder interactieve features, audio- of visuele features lieten ook een flinke afname in effectiviteit zien. Dit gold minder voor advertenties op gespecialiseerde websites (in bijvoorbeeld baby's of reizen), die een veel minder grote daling in effectiviteit lieten zien. Wanneer er werd gesurft op websites buiten Europa (die dus niet te maken hadden met de privacy regels), was er geen vermindering in de effectiviteit van de advertenties. Deze resultaten suggereren dat de effectiviteit van online adverteren wordt aangetast met het activeren van privacy regulering en dat de kosten van de wetten de websites niet gelijkmatig treffen. Omdat ook de kleinere algemene advertenties minder effectief bleken met deze privacy regulering dan de grote, op een specifiek product gerichte advertenties, stellen Goldfarb en Tucker dat het gaat om een afweging tussen de voordelen van de privacy van consumenten en de voordelen van de consumenten van een potentieel breder, minder opdringerig advertentie-steunend internet.
Maatregelen omtrent privacy lijken dus toch niet altijd beter te zijn.... Als jullie eruit zijn wat jullie er van vinden, laat maar weten, dan shop ik ondertussen nog even door bij Asos.
Maar ook hier kun je te ver in gaan. Foto's op het internet zetten van avonden dat je iets te diep in het glaasje had gekeken of melden naar welk adres je bent verhuisd zijn nou niet de meest snuggere acties, die erg nadelig kunnen uitpakken in de toekomst. Echter ben niet alleen jijzelf afhankelijk van wat er op het internet wordt geplaatst over jou. Zo zetten sportverenigingen vaak zonder na te denken naam, privé telefoonnummers en zelfs adressen op hun website. Hetzelfde geldt voor het plaatsen van een familiefoto of een foto met vrienden op je persoonlijke online profiel. Hiermee bepaal je namelijk ook deels het publieke domein van degenen die op jouw foto staan. Privacy is een belangrijke issue en daar blijken steeds meer mensen zich bewust van te worden. Je kunt je zelfs afvragen in hoeverre er eigenlijk sprake is van privacy bij het gebruik van online media.
Neem nou eens heel simpel surfen op het web. Ik ben dol op winkelen en word tijdens mijn pogingen tot studeren (helaas) vaak verleid tot het bezoeken van webwinkels. Heerlijk tussendoor even zoeken of www.asos.com nog nieuwe leuke jurkjes voor de zomer heeft of misschien die schoenen die ik in Nederland maar niet kan vinden. Ongemerkt wordt mijn surfgedrag opgeslagen, zodat adverteerders dit later kunnen gebruiken om persoonlijke aanbiedingen voor mij op een rij te zetten, zodra ik weer op internet zit. Hoe vaak zie je wel niet van die banners aan de zijkant van je internetpagina met schoenen die lijken op de schoenen die ik toevallig die middag nog heb bekeken op het internet? Zo word ik toch weer verleid om online te winkelen en uiteindelijk zelfs dat paar schoenen te bestellen. Eerlijk gezegd geef ik er geen klap om. Sterker nog: eigenlijk vind ik het best handig. Wat is er nou makkelijker dan dat de computer voor mij het perfecte paar schoenen vindt die ik anders misschien niet had gevonden? Dat ze daar dan de data van mijn vorige internetbezoeken gebruiken, vind ik geen probleem. Mocht ik niet de behoefte hebben om te internetshoppen, dan negeer ik die advertenties toch gewoon?
Helaas is niet iedereen zo makkelijk als ik, al ben ik af en toe misschien zelfs wat naïef. Hoe zit het met de privacy omtrent die surfdata? Wat gebeurt er als er maatregelen zijn om deze privacy te waarborgen?
Dan worden de advertenties minder effectief. Dat concluderen Goldgarb en Tucker na hun onderzoek (in Management Science). De privacy regulering in de Europese Unie, die adverteerders beperkt data van web gebruikers te verzamelen om daar hun advertentie campagnes op af te stemmen, is op basis van meer dan 3 miljoen enquêtes vergeleken met niet- Europese landen, waar deze beperkende maatregelen niet gelden. Het onderzoek laat zien dat in Europa de banner advertenties gemiddeld 65% minder effectief waren in termen van veranderende verklaarde koopintentie. Dit gold niet voor de niet-Europese landen. Vooral advertenties op 'algemene interesse websites' zoals nieuwssites werden getroffen door deze maatregelen en ondervonden dus de grootste afname in effectiviteit. Advertenties zonder interactieve features, audio- of visuele features lieten ook een flinke afname in effectiviteit zien. Dit gold minder voor advertenties op gespecialiseerde websites (in bijvoorbeeld baby's of reizen), die een veel minder grote daling in effectiviteit lieten zien. Wanneer er werd gesurft op websites buiten Europa (die dus niet te maken hadden met de privacy regels), was er geen vermindering in de effectiviteit van de advertenties. Deze resultaten suggereren dat de effectiviteit van online adverteren wordt aangetast met het activeren van privacy regulering en dat de kosten van de wetten de websites niet gelijkmatig treffen. Omdat ook de kleinere algemene advertenties minder effectief bleken met deze privacy regulering dan de grote, op een specifiek product gerichte advertenties, stellen Goldfarb en Tucker dat het gaat om een afweging tussen de voordelen van de privacy van consumenten en de voordelen van de consumenten van een potentieel breder, minder opdringerig advertentie-steunend internet.
Maatregelen omtrent privacy lijken dus toch niet altijd beter te zijn.... Als jullie eruit zijn wat jullie er van vinden, laat maar weten, dan shop ik ondertussen nog even door bij Asos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten